تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥١
نَذِيرِ».
درك اين معنى نيز، براى كسانى كه شنهاى روان و بادهاى «حاصِب» (بادهائى كه تودههاى ريگ را با خود حركت داده، از جائى به جاى ديگر منتقل مىكند) را ديدهاند، بسيار ساده است، آنها مىدانند ممكن است در چند لحظه، خانهها يا آبادىهائى زير تودهاى از ريگها و شنهاى روان مدفون گردد، و يا كاروانهائى كه در وسط بيابان در حركتند، در زير آن دفن شوند!
***
در حقيقت، آيات فوق، به اين معنى اشاره مىكند كه: عذاب آنها منحصر به عذاب قيامت نيست، در اين دنيا نيز، خداوند با مختصر تكان زمين، يا حركت بادها، مىتواند به زندگى آنها پايان دهد، و بهترين دليل اين امكان، وقوع آن در امتهاى پيشين است.
لذا، در آخرين آيه مورد بحث، مىگويد: «كسانى كه پيش از آنها بودند آيات الهى و رسولان او را تكذيب كردند، اما ببين مجازات من در حق آنها چگونه بود»؟! «وَ لَقَدْ كَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كانَ نَكِيرِ». «١»
گروهى را با زلزلههاى ويرانگر، اقوامى را با صاعقهها، و جمعى را با طوفان يا تندباد، مجازات كرديم، و شهرهاى ويران شده و خاموش آنها را به عنوان درس عبرتى باقى گذارديم.
***