اين احتمال نيز در تفسير آيه داده شده است كه: اشاره به ترس از خداوند در مورد معاصى پنهانى باشد؛ چرا كه اگر انسان معصيت پنهانى نكند، به طريق اولى‌ معصيت آشكار نخواهد كرد، و يا اشاره به مقام خلوص نيت در پرهيز از گناهان، و انجام اوامر الهى مى‌باشد؛ زيرا عمل پنهانى از ريا دورتر است.
جمع ميان اين تفسيرها نيز مانعى ندارد.
تعبير به «مَغْفِرَة» به صورت «نكره» و همچنين «أَجْرٌ كَبِيرٌ»، اشاره به عظمت و اهميت آن است، يعنى: آن چنان اين مغفرت و اجر و پاداش، عظيم است، كه براى همه ناشناخته خواهد بود.
***
پس از آن، براى تأكيد مى‌افزايد: «اگر گفتار خود را پنهان كنيد يا آشكار، خداوند به آنچه در دل‌هاست آگاه است» «وَ أَسِرُّوا قَوْلَكُمْ أَوِ اجْهَرُوا بِهِ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ».
بعضى از مفسران، شأن نزولى براى اين آيه از «ابن عباس» نقل كرده‌اند، كه:
جمعى از كفار يا منافقان، پشت سر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سخنان ناروائى مى‌گفتند، و «جبرئيل» به پيامبر صلى الله عليه و آله خبر مى‌داد، بعضى از آنها به يكديگر گفتند: أَسِرُّوا قَوْلَكُمْ: «سخنان خود را پنهانى بگوئيد تا خداى محمّد نشنود»! آيه فوق نازل شده، گفت: چه آشكار بگوئيد و چه پنهان، خدا از آن آگاه است. «١»
***
آيه بعد، در حقيقت به منزله دليلى است براى آنچه در آيه قبل آمد، مى‌فرمايد: «آيا آن كسى كه موجودات را آفريده از حال آنها آگاه نيست؟ در حالى كه او از دقيق‌ترين اسرار با خبر و نسبت به همه چيز عالم است» «أَ لايَعْلَمُ مَنْ