اين راه همراهى مى‌كردند، هر چند قليل و اندك بودند، و اين احتمال كه: منظور پيامبرانى است كه با او هم‌صدا شدند، يا انبياء معاصر او- چنان كه بعضى احتمال داده‌اند- بعيد به نظر مى‌رسد، به خصوص كه، مناسب اين است: قرآن در اينجا پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله را به «ابراهيم»، و مسلمانان را به اصحاب و ياران او، تشبيه كند.
در تواريخ نيز آمده است: گروهى در «بابل»، بعد از مشاهده معجزات ابراهيم عليه السلام به او ايمان آوردند، و در هجرت به سوى «شام»، او را همراهى كردند، و اين نشان مى‌دهد: او ياران وفادارى داشته است. «١»
از آن پس در توضيح اين معنى مى‌افزايد: «آن روز كه به قوم مشرك و بت‌پرستشان گفتند: ما از شما و آنچه غير از خدا مى‌پرستيد بيزاريم»! «إِذْ قالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآؤُا مِنْكُمْ وَ مِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ». «٢»
ما نه شما را قبول داريم، و نه آئين و مذهبتان را، ما هم از خودتان و هم از بت‌هاى بى‌ارزشتان متنفريم.
و باز براى تأكيد افزودند: «ما نسبت به شما كافريم» «كَفَرْنا بِكُمْ».
البته، اين كفر، همان كفر برائت و بيزارى است كه، در بعضى از روايات، ضمن برشمردن اقسام پنجگانه كفر، به آن اشاره شده است. «٣»
و سومين بار، براى تأكيد بيشتر افزودند: «در ميان ما و شما عداوت و دشمنى هميشگى آشكار شده است» «وَ بَدا بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمُ الْعَداوَةُ وَ الْبَغْضاءُ أَبَداً».
«و اين وضع، همچنان ادامه دارد تا به خداى يگانه ايمان بياوريد» «حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ».