تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٢
١٢ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ وَ مِنَ الْا رْضِ مِثْلَهُنَّ يَتَنَزَّلُ الْا مْرُ بَيْنَهُنَّ لِتَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ وَ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَحاطَ بِكُلِّ شَيْءٍ عِلْماً
ترجمه:
١٢- خداوند همان كسى است كه هفت آسمان را آفريد، و از زمين نيز همانند آنها را؛ فرمان او در ميان آنها پيوسته فرود مىآيد تا بدانيد خداوند بر هر چيز تواناست و اين كه علم او به همه چيز احاطه دارد!
تفسير:
هدف از آفرينش عالم معرفت است
اين آيه كه آخرين آيه سوره «طلاق» است، اشاره پرمعنى روشنى به عظمت قدرت خداوند در آفرينش آسمانها و زمين، و نيز هدف نهائى اين آفرينش دارد، و بحثهائى را كه در آيات گذشته پيرامون وعده ثواب عظيم به مؤمنان پرهيزگار، و همچنين وعدههائى كه به گشودن گره مشكلات آنها داده، تكميل مىكند، بديهى است، خداوندى كه قدرت بر اين آفرينش عظيم دارد، توانائى بر انجام آن وعدهها در اين جهان و جهان ديگر نيز دارد.
نخست مىفرمايد: «خداوند همان كسى است كه هفت آسمان را آفريد» «اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ».
«و از زمين نيز همانند آن» «وَ مِنَ الْا رْضِ مِثْلَهُنَّ».
يعنى همان گونه كه آسمانها «هفتگانه» اند زمينها نيز هفتگانه مىباشند، و