فرزندانتان دشمنان شما هستند، از آنها برحذر باشيد» «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْواجِكُمْ وَ أَوْلادِكُمْ عَدُوّاً لَكُمْ فَاحْذَرُوهُمْ».
نشانه‌هاى اين عداوت كم نيست.
گاه مى‌خواهيد اقدام به كار مثبتى همچون هجرت كنيد، دامان شما را مى‌گيرند و مانع اين فيض عظيم مى‌شوند، و گاه انتظار مرگ شما را مى‌كشند تا ثروت شما را تملك كنند، و مانند اينها.
بدون شك، نه همه فرزندان چنينند، و نه همه همسران، و لذا در آيه با تعبير «مِن» تبعيضيه، به همين معنى اشاره مى‌كند، كه تنها بعضى از آنها چنين‌اند، مراقب آنها باشيد.
اين دشمنى، گاه در لباس دوستى است و به گمان خدمت است، و گاه به راستى با نيت سوء و قصد عداوت انجام مى‌گيرد، و يا به قصد منافع خويشتن.
مهم اين است: وقتى انسان بر سر دوراهى قرار مى‌گيرد، كه راهى به سوى خدا مى‌رود و راهى به سوى زن و فرزند، و اين دو احياناً از هم جدا شده‌اند، بايد در تصميم‌گيرى ترديد به خود راه ندهد، رضاى حق را بر همه چيز مقدم بشمارد؛ زيرا نجات دنيا و آخرت در آن است.
لذا در آيه ٢٣ سوره «توبه» مى‌خوانيم: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا آباءَكُمْ وَ إِخْوانَكُمْ أَوْلِياءَ إِنِ اسْتَحَبُّوا الْكُفْرَ عَلَى الْايمانِ وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ:
«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد پدران و برادرانتان را دوستان خود قرار ندهيد اگر آنها كفر را بر ايمان مقدم بشمرند، و هر كس از شما آنها را دوست دارد ظالم و ستمگر است».
ولى، از آنجا كه ممكن است اين دستور، بهانه‌اى براى خشونت،