برقرار مى‌كنيد در حالى كه من به آنچه پنهان يا آشكار مى‌سازيد از همه داناترم. و هر كس از شما چنين كارى كند، از راه راست گمراه شده است.
٢- اگر آنها بر شما مسلط شوند، دشمنانتان خواهند بود و دست و زبان خود را به بدى كردن نسبت به شما مى‌گشايند، و دوست دارند شما به كفر باز گرديد!
٣- هرگز بستگان و فرزندانتان روز قيامت سودى به حالتان نخواهند داشت؛ ميان شما جدائى مى‌افكند؛ و خداوند به آنچه انجام مى‌دهيد بيناست.
شأن نزول:
غالب مفسران تصريح كرده‌اند: اين آيات، (يا آيه اول) درباره «حاطب ابن ابى بلتعه»، نازل شده است (البته با تفاوت‌هاى مختصرى)، و ما ذيلًا آنچه را مرحوم «طبرسى» در «مجمع البيان» آورده است، ذكر مى‌كنيم:
جريان چنين بوده: زنى به نام «ساره» كه وابسته به يكى از قبائل «مكّه» بود، از «مكّه» به «مدينه» خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله آمد، پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود:
آيا مسلمان شده‌اى و به اينجا آمده‌اى؟ عرض كرد: نه، فرمود: به عنوان مهاجرت آمده‌اى؟
گفت: نه.
فرمود: پس چرا آمدى؟
عرض كرد: شما اصل و عشيره ما بوديد، سرپرستان من همه رفتند، و من شديداً محتاج شدم، نزد شما آمده‌ام تا عطائى به من كنيد و لباس و مركبى ببخشيد.
فرمود: پس، جوانان «مكّه» چه شدند؟ (اشاره به اين كه: آن زن خواننده بود و براى جوانان خوانندگى مى‌كرد).