«و او بر هر چيز توانا است» «وَ هُوَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ».
چون كراراً درباره تسبيح عمومى موجودات جهان، سخن گفته‌ايم و تفسيرهاى متعددى كه براى اين موضوع بيان شده آورده‌ايم، نياز به تكرار نيست.
اين تسبيح و حمد، در حقيقت لازمه قدرت او بر همه چيز، و مالكيت او نسبت به هر چيز است؛ زيرا تمام اوصاف جمال و جلالش، در اين دو امر نهفته است.
***
پس از آن، به امر خلقت و آفرينش كه لازمه قدرت است اشاره كرده، مى‌فرمايد: «او كسى است كه شما را آفريد» «هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ».
و به شما نعمت آزادى و اختيار داد، لذا «گروهى از شما كافر و گروهى مؤمن شدند» «فَمِنْكُمْ كافِرٌ وَ مِنْكُمْ مُؤْمِنٌ». «١»
و به اين ترتيب، بازار امتحان و آزمايش الهى داغ شد و در اين ميان «خداوند نسبت به آنچه انجام مى‌دهيد بينا است» «وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ».
***
سپس، مسأله «خلقت» را با توضيح بيشتر، و با اشاره به هدف آفرينش در آيه بعد ادامه داده، مى‌فرمايد: «خداوند آسمان‌ها و زمين را به حق آفريد» «خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْا رْضَ بِالْحَقِّ».
هم در آفرينش آن، نظام حق و دقيقى است، و هم داراى هدف حكيمانه و مصالح حقى است، چنان كه در آيه ٢٧ سوره «ص» نيز فرمود: وَ ما خَلَقنَا السَّماءَ