تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٤
٤- در بخشى ديگر، دستور به اطاعت خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله داده و پايههاى اصل نبوت را تحكيم مىبخشد.
٥- آخرين بخش سوره، مردم را به انفاق در راه خدا تشويق مىكند، از اين كه فريفته اموال، اولاد و همسران شوند، برحذر مىدارد، و سوره را با نام و صفات خدا پايان مىدهد، همان گونه كه آغاز كرده بود.
***
فضيلت تلاوت اين سوره
در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله مىخوانيم: مَنْ قَرَأَ سُورَةَ التَّغابُنِ دُفِعَ عَنْهُ مَوْتُ الْفُجْأَةِ: «هر كس سوره تغابن را بخواند مرگ ناگهانى از او دفع مىشود». «١»
و در حديثى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم: مَنْ قَرَأَ سُورَةَ التَّغابُنِ فِى فَرِيْضَتِهِ، كانَتْ شَفِيْعَةً لَهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ شاهِدُ عَدْلٍ عِنْدَ مَنْ يُجِيْزُ شَهادَتَها ثُمَّ لاتُفارِقُهُ حَتّى يَدْخُلَ الْجَنَّةَ:
«كسى كه سوره تغابن را در نماز فريضهاى بخواند روز قيامت شفيع او خواهد شد، و شاهد عادلى است در نزد كسى كه شفاعت او را اجازه مىدهد، سپس از او جدا نمىشود تا داخل بهشت گردد». «٢»
بديهى است، اين تلاوت، بايد توأم با انديشه باشد، انديشهاى كه محتواى آن را در عمل منعكس كند، تا اين همه آثار و بركات بر آن مترتب گردد.
***