منافق همانند درخت صنوبر است نرمشى از خود نشان نمى‌دهد و مى‌ايستد تا از ريشه كنده شود»! «١»
***
٤- عزّت مخصوص خدا و دوستان او است
گر چه در فارسى روزمره «عزت» به معنى احترام و آبرو يا گران‌بها بودن است، ولى در لغت عرب چنين نيست، «عزت» به معنى قدرت شكست‌ناپذير است، قابل توجه اين كه: در آيات فوق و در آيه ١٠ سوره «فاطر»، «عزت» منحصراً از آن خدا شمرده شده، و در آيات مورد بحث، مى‌افزايد: «و از آن رسول او و مؤمنان است»؛ چرا كه اولياء و دوستان خدا نيز، پرتوى از عزت او را دارند و به او متّكى هستند.
به همين دليل، در روايات اسلامى روى اين مسأله تأكيد شده است، كه مؤمن نبايد وسائل ذلت خود را فراهم سازد، خدا خواسته او عزيز باشد، او هم براى حفظ اين عزت، بايد بكوشد.
در حديثى از امام صادق عليه السلام در تفسير همين آيه (وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ) مى‌خوانيم: فَالْمُؤْمِنُ يَكُونُ عَزِيزاً وَ لايَكُونُ ذَلِيلًا ... إِنَّ الْمُؤْمِنَ أَعَزُّ مِنَ الْجَبَلِ إِنَّ الْجَبَلَ يُسْتَقَلُّ مِنْهُ بِالْمَعاوِلِ، وَ الْمُؤْمِنَ لايُسْتَقَلُّ مِنْ دِينِهِ شَيْ‌ءٌ:
«مؤمن عزيز است و ذليل نخواهد بود، مؤمن از كوه محكم‌تر و پر صلابت‌تر است چرا كه كوه را با كلنگ‌ها ممكن است قطعه قطعه كرد ولى چيزى از دين مؤمن هرگز كنده نمى‌شود». «٢»
در حديث ديگرى از همان امام مى‌خوانيم: لايَنْبَغِي لِلْمُؤْمِنِ أَنْ يُذِلَّ نَفْسَهُ