سپس، به يكى ديگر از نفرت‌انگيزترين سخنان آنها اشاره كرده، مى‌افزايد:
«آنها مى‌گويند: اگر به مدينه بازگرديم، عزيزان، ذليلان را بيرون مى‌كنند»! «يَقُولُونَ لَئِنْ رَجَعْنا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْا عَزُّ مِنْهَا الْا ذَلَّ».
اين، همان گفتارى است كه از دهان آلوده «عبداللّه بن ابى» خارج شد، و منظورش اين بود: ما ساكنان «مدينه»، رسول اللّه صلى الله عليه و آله و مؤمنان مهاجر را بيرون مى‌كنيم، و مراد از بازگشت به «مدينه»، بازگشت از غزوه «بنى المصطلق» بود، كه مشروحاً در شأن نزول به آن اشاره شد.
درست است كه اين سخن از يك نفر صادر شد، ولى چون همه منافقان همين خط و مشى را داشتند، قرآن به صورت جمعى از آن تعبير مى‌كند و مى‌فرمايد: «يَقُولُونَ ...» (آنها مى‌گويند ...).
لذا قرآن پاسخ دندان‌شكنى به آنان داده، مى‌گويد: «عزت مخصوص خدا و رسول او و مؤمنان است ولى منافقان نمى‌دانند» «وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لكِنَّ الْمُنافِقِينَ لايَعْلَمُونَ».
تنها منافقان «مدينه» نبودند كه اين سخن را در برابر مؤمنان مهاجر گفتند، بلكه، قبل از آنها نيز سران «قريش» در «مكّه» مى‌گفتند: اگر اين گروه اندك مسلمان فقير را در محاصره اقتصادى قرار دهيم، يا از «مكّه» بيرونشان كنيم، مطلب تمام است!
امروز نيز، دولت‌هاى استعمارى، به پندار اين كه خزائن آسمان و زمين را در اختيار دارند، مى‌گويند: ملت‌هائى را كه در برابر ما تسليم نمى‌شوند، بايد در محاصره اقتصادى قرار داد تا بر سر عقل آيند و تسليم شوند!
اين كوردلان تاريخ، كه شيوه آنها، ديروز و امروز يكسان بوده و هست، خبر ندارند كه با يك اشاره خداوند، تمام ثروت‌ها و امكاناتشان بر باد مى‌رود، و عزت پوشالى آنها دستخوش فنا مى‌گردد.