گفتيد: زكات بده، دادم، چيزى باقى نمانده كه بگوئيد براى محمد صلى الله عليه و آله سجده كن! و در اينجا آيه «وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ تَعالَوْا» نازل گرديد. «١»
تفسير:
نشانه‌هاى ديگرى از منافقان
اين آيات، همچنان ادامه بيان اعمال منافقان و نشانه‌هاى گوناگون آنها است، مى‌فرمايد: «هنگامى كه به آنها گفته شود: بيائيد تا رسول خدا صلى الله عليه و آله براى شما استغفار كند، سرهاى خود را از روى استهزاء و كبر و غرور تكان مى‌دهند و مشاهده مى‌كنى از سخنان تو اعراض كرده، تكبر ورزند» «وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ تَعالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ لَوَّوْا رُؤُسَهُمْ وَ رَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَ هُمْ مُسْتَكْبِرُونَ».
آرى، در برابر لغزش‌هائى كه از آنها سرمى‌زند و فرصت توبه و جبران آن را دارند، كبر و غرور به آنان اجازه نمى‌دهد كه در مقام جبران برآيند، نمونه بارز اين مطلب، همان «عبداللّه بن أبى» بود، كه ماجراى عجيب او را در شأن نزول خوانديم.
هنگامى كه آن سخن بسيار زشت و ناروا را درباره پيامبر صلى الله عليه و آله و مؤمنان مهاجر گفت: كه وقتى به «مدينه» بازگرديم، عزيزان، ذليلان را بيرون خواهند كرد، و آيات قرآن نازل شد، و سخت او را نكوهش نمود، و به او پيشنهاد كردند:
نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله برود تا براى او از درگاه خداوند آمرزش بطلبد، سخن نارواى ديگرى گفت كه حاصلش اين بود: گفتيد: ايمان بياورم، آوردم، گفتيد: زكات بده، دادم، چيزى نمانده كه بگوئيد: براى محمّد صلى الله عليه و آله سجده كن!
روشن است روح اسلام، تسليم در برابر حق است، و كبر و غرور، هميشه