٤- اين فضل خداست كه به هر كس بخواهد (و شايسته بداند) مى‌بخشد؛ و خداوند صاحب فضل عظيم است!
تفسير:
هدف بعثت پيامبر
اين سوره نيز، با تسبيح و تقديس پروردگار شروع مى‌شود، و به قسمتى از صفات جمال و جلال و اسماء حسناى او اشاره مى‌كند كه، در حقيقت مقدمه‌اى است براى بحث‌هاى آينده.
مى‌فرمايد: «آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمين است پيوسته تسبيح خدا مى‌گويند و با زبان حال و قال او را از تمام نقايص و عيوب پاك مى‌شمرند» «يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْا رْضِ».
«همان خداوندى كه مالك و حاكم است، و از هر عيب و نقصى مبرا است» «الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ».
«خداوندى كه عزيز و حكيم است» «الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ».
و به اين ترتيب، نخست، بر «مالكيت و حاكميت» و پس از آن، «منزه بودن او از هرگونه ظلم، ستم و نقص» تأكيد مى‌كند؛ زيرا با توجه به مظالم بى‌حساب ملوك و شاهان، واژه «مَلِك» تداعى معانى نامقدسى مى‌كند كه، با كلمه «قُدُّوس» همه شستشو مى‌شود.
و از طرفى، روى «قدرت» و «علم» كه دو ركن اصلى حكومت است، تكيه نموده، و چنان كه خواهيم ديد، اين صفات ارتباط نزديكى به بحث‌هاى آينده اين سوره دارد، و نشان مى‌دهد، انتخاب اوصاف حق، در آيات مختلف قرآن، روى حساب، نظم و رابطه خاصى است.