بازمى‌گردد، خداوندى كه قدرتش بى‌پايان و شكست‌ناپذير است، و عجب اين كه: در اينجا بندگان را به يارى خود طلبيده است، و اين افتخارى است بى‌مانند، هر چند معنى و مفهومش همان يارى پيامبر و آئين او است، ولى لطف و رحمت شگرفى در آن نهفته است.
پس از آن، به يك نمونه تاريخى اشاره مى‌كند، تا بدانند اين راه، بدون رهرو نبوده و نيست، مى‌افزايد: «همان گونه كه عيسى بن مريم به حواريين گفت: چه كسانى ياوران من به سوى خدا هستند»؟! «كَما قالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ لِلْحَوارِيِّينَ مَنْ أَنْصارِي إِلَى اللَّهِ».
و «حواريون (در پاسخ با نهايت افتخار) عرض كردند: ما ياوران خدا هستيم» «قالَ الْحَوارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصارُ اللَّهِ».
و در همين مسير، با دشمنان حق به مبارزه برخاستند، «گروهى از بنى اسرائيل ايمان آوردند (و به حواريين پيوستند) و گروهى كافر شدند» «فَآمَنَتْ طائِفَةٌ مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ وَ كَفَرَتْ طائِفَةٌ».
اينجا بود كه، نصرت و يارى ما به كمك آنها شتافت «ما كسانى را كه ايمان آورده بودند در برابر دشمنان تقويت كرديم، و سرانجام بر آنها غالب شدند» «فَأَيَّدْنَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلى‌ عَدُوِّهِمْ فَأَصْبَحُوا ظاهِرِينَ».
شما نيز «حواريون» محمّد صلى الله عليه و آله هستيد، و به اين افتخار مفتخريد كه، ياوران اللّه مى‌باشيد، و همان گونه كه «حواريون» بر دشمنان غلبه كردند، شما نيز پيروز خواهيد شد، و سربلندى و افتخار در اين جهان و جهان ديگر، از آن شما خواهد بود.
اين موضوع منحصر به ياران و اصحاب رسول اللّه صلى الله عليه و آله نبوده، هميشه طرفداران حق كه در يك درگيرى مستمر در برابر اهل باطل قرار دارند، از ياوران