اكنون، نوبت به «ركن چهارم» مى‌رسد كه، بهاى اين معامله عظيم است:
مى‌فرمايد: «هر گاه چنين كنيد، خداوند گناهانتان را مى‌بخشد و شما را در باغ‌هائى از بهشت كه نهرها از زير درختانش جارى است و در مسكن‌هاى پاكيزه در بهشت جاويدان، جاى مى‌دهد، و اين پيروزى عظيمى است» «يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَ يُدْخِلْكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْا نْهارُ وَ مَساكِنَ طَيِّبَةً فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ». «١»
در مرحله پاداش اخروى، نخست، به سراغ آمرزش گناهان مى‌رود؛ چرا كه بيشترين ناراحتى فكر انسان، از گناهان است، وقتى آمرزش و غفران مسلّم شد، غصه‌اى ندارد، اين تعبير نشان مى‌دهد كه، نخستين هديه الهى به شهيدان راهش، اين است كه: تمام گناهانشان را مى‌بخشد.
اما، آيا اين، تنها ناظر به «حق اللّه» است، و يا «حق الناس» را نيز شامل مى‌شود؟
مطلق بودن آيه، دليل بر عموميت است، ولى، با توجه به اين كه خداوند «حق الناس» را به خود آنها واگذار كرده، بعضى در عموميت آيه ترديد كرده‌اند.
به اين ترتيب، در آيات فوق، دو شاخه از ايمان (ايمان به خدا و رسول) و دو شاخه از جهاد (جهاد با مال و جان) و دو شاخه از پاداش‌هاى اخروى (آمرزش گناهان و دخول در بهشت جاودان)- و چنان كه خواهيم ديد- دو شاخه از مواهب الهى در دنيا نيز، در آيه بعد آمده است.
***