پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٨ - شرح و تفسير ده موضوع مهم و سرنوشتساز
زيرا شفاعت شفيعانُ ديگر گاه پذيرفته مىشود و گاه ممكن است پذيرفته نشود زيرا بار گناه، سنگينتر از شفاعت است. اما توبه واقعى كه با ندامت كامل و تصميم بر عدم تكرار گناه و جبران گذشته و اعمال صالح آينده صورت گيرد قطعاً در پيشگاه خداوند پذيرفته خواهد شد. بنابراين گنهكاران بهجاى اينكه به انتظار شفاعت شفيعان بنشينند بهتر است توبه كنند و شفاعت را براى تأكيد بر پذيرش آن از شفيعان بخواهند.
خداوند بهطور مطلق در قرآن مجيد مىفرمايد: « «وَهُوَ الَّذِى يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَيَعْفُوا عَنِ السَّيِّئَاتِ»؛ خداوند كسى است كه توبه را از بندگانش مىپذيرد و گناهان آنها را مىبخشد». [١]
در پنجمين نكته اشاره به اهميت قناعت كرده، مىفرمايد: «هيچ گنجى بىنيازكنندهتر از قناعت نيست»؛
(وَ لَاكَنْزَ أَغْنَى مِنَ الْقَنَاعَةِ)
. گنجهاى ديگر پايان مىپذيرند، گنجى كه پايان نمىپذيرد گنج قناعت است.
اضافه بر اين، براى حفظ گنجهاى ظاهرى رنج فراوان بايد كشيد چراكه دشمنان و سارقان و حسودان دائماً در كمين آناند. ولى گنج قناعت هيچ سارق و دشمن و حسودى ندارد. و به گفته سعدى:
|
گنج آزادگى و كنج قناعت ملكى است |
كه به شمشير ميسر نشود سلطان را |