پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٦٨ - شرح و تفسير هر دو گروه هلاك مىشوند
است؛ و براى تدبير و سرپرستى آنها، خداوند كافى است». [١]
در آيه ١١٦ سوره مائده و بعضى ديگر از آيات نيز به اين معنى اشاره شده است.
در اسلام نيز به نظر مىرسد كه نخستين بار جمعى تصميم داشتند راه غلو را درباره پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله بپيمايند كه حضرت آنها را نهى كرد و به آنها فرمود:
«لا تَرْفَعُونِى فَوْقَ حَقِّى فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى اتَّخَذَنِى عَبْداً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَنِى نَبِيّاً
؛ مرا بالاتر از حقم قرار ندهيد زيرا خداوند مرا بهعنوان بنده خود پذيرفته پيش از آنى كه مقام نبوت بدهد». [٢]
در حديث ديگرى از آن حضرت مىخوانيم كه فرمود:
«رَجُلانِ لَاتَنَالُهُمَا شَفَاعَتِى صَاحِبُ سُلْطَانٍ عَسُوفٍ غَشُومٍ وَ غَالٍ فِى الدِّينِ مَارِقٌ
؛ دو گروه از امت من هستند كه هرگز شفاعت من به آنها نمىرسد: كسى كه با حاكم سختگير ظالمى همراهى كند و كسى كه در دين غلو نمايد و از آن فراتر برود». [٣]
سپس در عصر امام اميرمؤمنان على عليه السلام غلو به اوج خود رسيد و گروهى رسماً قائل به الوهيت آن حضرت شدند كه حكمت مورد بحث و مشابهات آن در نهجالبلاغه شاهد گوياى آن است.
در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله مىخوانيم كه خطاب به اميرمؤمنان عليه السلام فرمود:
«أَنْتَ فِى الْجَنَّةِ يَا عَلِيُّ وَشِيعَتُكَ وَمُحِبُّ شِيعَتِكَ وَعَدُوُّكَ وَالْغَالِى فِى النَّارِ
؛ اى على! تو و شيعيان و دوستان شيعيانت در بهشت خواهيد بود اما دشمنت و همچنين كسى كه درباره تو غلو كند در آتش دوزخ است». [٤]
اين مسأله همچنان ادامه يافت تا زمان امام صادق عليه السلام كه غلات به فريب
[١]. نساء، آيه ١٧١.
[٢]. قرب الاسناد، ص ٦٤.
[٣]. بحارالانوار، ج ٢٥، ص ٢٦٩.
[٤]. همان، ص ٢٦٥.