پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٦٦ - شرح و تفسير هر دو گروه هلاك مىشوند

دوزخ با كفار و منافقين خواهد ماند مگر اين‌كه از كسانى باشد كه توبه‌اش ثابت شده باشد و با محبت و علاقه به او، از دنيا رفته باشد.

اما بزرگان و مهاجرين و انصار، آن كسانى كه امامت و خلافت را قبل از او بر عهده گرفتند اگر على عليه السلام را انكار كرده باشند و آن حضرت بر آن‌ها خشمگين شده باشد تا چه رسد به اين‌كه شمشير بر آن‌ها بكشد و آن‌ها را به‌سوى خويشتن دعوت كند، ما آن‌ها را از هالكين مى‌دانيم آنگونه كه اگر پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله بر آن‌ها غضب مى‌كرد؛ زيرا ثابت شده است كه رسول اللَّه صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود:

«حَرْبُك حَربى وسِلمُك سِلْمى‌

؛ جنگ با تو جنگ با من است و صلح با تو صلح با من» و نيز ثابت است كه پيغمبر صلى الله عليه و آله در حق او فرمود:

«اللهمّ والِ مَن والاهُ و عادِ مَن عاداه‌»

و نيز فرمود:

«لا يُحِبّك إلّامؤمِنٌ ولا يَبغُضُك إلّامُنافِق‌»

. سپس ابن ابى‌الحديد براى اين‌كه اعتقادش را به خلفاى پيشين توجيه كند چنين مى‌گويد: ولى ما ديده‌ايم كه على عليه السلام به خلافت آن‌ها رضايت داد و با آن‌ها بيعت كرد و پشت سر آن‌ها نماز خواند و با آن‌ها پيوند ازدواج برقرار كرد و از بيت‌المال كه در دست آن‌ها بود استفاده مى‌كرد. ما هم نبايد از آنچه آن حضرت انجام داد تجاوز كنيم آيا نمى‌بينى هنگامى كه آن حضرت از معاويه برائت جست ما هم برائت جستيم و هنگامى كه او را لعن كرد ما هم لعن كرديم و هنگامى كه به گمراهى كسانى از اهل شام كه در ميان آن‌ها از بقاياى صحابه مانند عمربن عاص و فرزندش عبداللَّه وغير آن‌ها بودند حكم كرد، ما هم حكم به گمراهى آن‌ها كرديم؟

و در پايان مى‌افزايد: خلاصه اين‌كه ما ميان او و پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله تفاوتى جز رتبه نبوت قائل نيستيم و غير از آن تمام فضائلى را كه آن حضرت داشت براى على عليه السلام نيز قائليم. در عين حال، بزرگان صحابه را كه براى ما ثابت نيست على عليه السلام آن‌ها را نكوهش كرده باشد، نكوهش نمى‌كنيم. [١]

[١]. شرح نهج‌البلاغه ابن ابى‌الحديد، ج ٢٠ ص ٢٢٠.