پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦١٨ - نكته غيبت و آثار شوم آن

در روايات اسلامى نيز شديدترين تعبير درباره غيبت ديده مى‌شود و از ميان روايات فراوانى كه درباره غيبت در منابع مختلف آمده همين دو روايت كه در ذيل مى‌آوريم كافى است:

در حديث قدسى آمده است كه خداوند به موسى بن عمران عليه السلام خطاب كرد و فرمود:

«مَنْ مَاتَ تَائِباً مِنَ الْغِيْبَةِ فَهُوَ آخِرُ مَنْ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ وَمَنْ مَاتَ مُصِرّاً عَلَيْهَا فَهُوَ أَوّلَ مَنْ يَدْخُلُ النّارَ

؛ كسى كه بميرد در حالى كه از غيبت توبه كرده باشد، آخرين كسى است كه وارد بهشت مى‌شود، و كسى كه بميرد و از غيبت توبه نكرده و بر آن اصرار ورزيده باشد، نخستين كسى است كه وارد دوزخ مى‌شود». [١]

و در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم:

«وَالْغِيبَةُ تَأْكُلُ الْحَسَنَاتِ كَمَا تَأْكُلُ النَّارُ الْحَطَب‌

؛ غيبت، حسنات را مى‌خورد همان‌گونه كه آتش هيزم را مى‌خورد و نابود مى‌كند». [٢]

مشكل مهم غيبت چند چيز است:

نخست اين‌كه انگيزه‌هاى بسيار متنوعى دارد ازقبيل خودخواهى و حسد و كينه‌توزى و جاه‌طلبى و رياكارى و انتقام‌جويى و سخريه و استهزاء و مانند آن.

در ذيل روايت قبل چنين آمده است:

«وَأَصْلُ الْغِيبَةِ تَتَنَوَّعُ بِعَشَرَةِ أَنْوَاعٍ شِفَاءِ غَيْظٍ وَمَسَاعَدَةِ قَوْمٍ وَ تُهَمَةٍ وَ تَصْدِيقِ خَبَرٍ بِلا كَشْفِهِ وَ سُوءِ ظَنٍّ وَ حَسَدٍ وَ سُخْرِيَّةٍ وَتَعَجُّبٍ وَ تَبَرُّمٍ وَ تَزَيُّنٍ‌

؛ اصل غيبت از ده چيز ريشه مى‌گيرد: فرو نشاندن خشم، كمك كردن (نامشروع) به گروهى، متهم ساختن افراد، تصديق كردن خبرى بدون اطلاع، داشتن سوء ظن، حسد، استهزاء و سخريه، اظهار تعجب، ناراحتى و خودستايى».

مشكل ديگر غيبت اين است كه به قدرى رواج يافته كه قبح آن در نظرها از

[١]. بحارالانوار، ج ٧٢، ص ٢٧٥.

[٢]. همان، ص ٢٥٧، ح ٤٨.