پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧١ - نكته زبير و عبداللَّه بن زبير
(و پدر را گمراه ساخت)»؛
(مَا زَالَ الزُّبَيْرُ رَجُلًا مِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ حَتَّى نَشَأَ ابْنُهُ الْمَشْؤُومُ عَبْدُاللَّهِ)
. نكته زبير و عبداللَّه بن زبير
زبير، فرزند عوام و مادرش صفيه، عمه رسول خدا صلى الله عليه و آله بود. در نوجوانى، اسلام را پذيرفت و از افرادى بود كه زود اسلام را پذيرفتند. او مرد شجاعى بود و در جنگهاى اسلامى شجاعت خود را نشان داد. در جنگهاى متعدد مهمى ازجمله بدر، احد، خندق و حنين شركت داشت و طرفداران او فضائلى براى او برشمردهاند. او در زمان خليفه دوم جزء شوراى شش نفرى او بود و جالب اينكه در آن شورا به على عليه السلام رأى داد و در جريان سقيفه نيز از مدافعان على عليه السلام بود ولى معالأسف زندگى او پايان خوبى نداشت چراكه بعد از خلافت ظاهرى اميرمؤمنان على عليه السلام براثر حسادت و جاهطلبى و تحريك معاويه و وسوسههاى طلحه و همچنين فرزندش عبداللَّه، بيعت خود را با على عليه السلام شكست و در جنگ جمل حاضر شد. اما پيش از آغاز جنگ با نصايح على عليه السلام به اشتباه خود پى برد و از جنگ كنارهگيرى كرد و مردى به نام ابن جرموز او را در يكى از بيابانهاى اطراف بصره به قتل رسانيد و هنگامى كه اين خبر به على عليه السلام رسيد بهشدّت ناراحت شد و بر عاقبت سوء او تأسف خورد. [١]
اما فرزندش عبداللَّه بن زبير از اولين كسانى بود كه بعد از هجرت به مدينه در ميان مسلمانان متولد شد علاقهمندان به او فضايل زيادى براى وى ذكر كرده، شجاعت او را ستوده و او را از خطباى انگشتشمار قريش محسوب داشتهاند.
او در سال شصت و چهار هجرى بعد از مرگ يزيد، حاكم مصر و حجاز و يمن
[١]. درباره زبير توضيح بيشترى در جلد دوم، صفحه ٢٥٤ ذيل خطبه ٣١ دادهايم.