پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢٣ - شرح و تفسير بهترين روش براى كار كردن
و روز و وقت و بىوقت به تلاوت مىپردازند و خود را خسته و ملول مىكنند و آن را به زودى رها مىسازند. يا در مسير علم و دانش شروع به فراگيرى از اين استاد و آن استاد و بحث با دوستان مختلف و مطالعه كتب تا نيمهشب و فراتر از آن مىكنند اما به زودى خسته مىشوند و گاه متنفر و بيزار، و براى هميشه آن را رها مىسازند و اين خطرى است بزرگ براى پويندگان راه حق.
ولى عاقلان و هشياران كار سبكتر و مستمر را بر چنين كارهاى پرفشار و ملالتخيزى ترجيح مىدهند.
اولى مانند رگبارى است كه در زمين خشك و تشنهاى بريزد؛ موقتاً آن را سيراب مىكند ولى بعد از آن، آفتاب سوزان، گياهانى را كه با آن رگبار سر از زمين بيرون آوردهاند مىخشكاند.
دومى مانند بارانهاى ملايم و يا آبيارى قطرهاى در عصر ماست كه دستپرورده خود را رهانمىكند و پيوسته آن درخت و گياه را سيراب و سرسبز و خرم و باطراوت نگه مىدارد.
اضافه بر اين، كار پرفشار و كوتاهمدت هرگز براى انسان بهصورت ملكه درنمىآيد در حالى كه كار كمفشار و مستمر تبديل به ملكهاى مىشود كه انسان همواره بهراحتى آن را انجام مىدهد و از آن لذت مىبرد.
شاعر عرب مىگويد:
|
إنّى كثّرتُ عليهِ فى زيارتِه |
فَمَلّ و الشَّىءُ مَملولٌ إذا كَثُرا |
|
|
وَ رابَنى أنّى لا أزالُ أرى |
فى طَرْفِه قصراً عنّى إذا نَظَرا |