پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٦ - شرح و تفسير براى چه كسى باقى مىگذارى؟
خداوند توصيه مىكند كه بههنگام فرا رسيدن مرگ، كسانى كه اموالى دارند، براى پدر و مادر و نزديكان بهطور شايسته وصيت كنند و آن را حقى بر پرهيزكاران مىشمرد: «كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ وَالْأَقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقّاً عَلَى الْمُتَّقِينَ» و حتى در اين آيه از مال الارث به عنوان «خير» ياد شده است كه نشان مىدهد باقى گذاشتن چنين مالى نه تنها عيب نيست بلكه مايه خير و بركت است.
مخاطب امام عليه السلام حريصانى هستند كه به نام تأمين آينده فرزندان به هر درى مىزنند و حلال و حرام را بههم مىآميزند و خود را به زحمت و درد و رنج فراوان و مسئوليتهاى سنگين گرفتار مىكنند.
امام عليه السلام به اينگونه افراد مىفرمايد: براى چه كسى اين اموال را ذخيره مىكنيد؟ براى افراد صالح كه از آن در راه اطاعت خداوند بهره مىگيرند؟ در اين صورت آنها خوشبخت مىشوند و شما محروم و زيانكار؛ در حالى كه زحمت جمع كردن مال را شما كشيدهايد.
و اگر اين اموال بهدست افراد ناصالح و فاسد بيفتد و از آن در مسير معصيت پروردگار كمك بگيرند سرنوشت بدترى خواهيد داشت زيرا علاوه بر اينكه از بركات مال خود محروم شدهايد، اعانت به اثم و كمك به گناه كردهايد.
بنابراين چه بهتر كه انسان حرص و طمع را كنار بگذارد و به كفاف و عفاف قناعت كند و از گردآورى اينگونه اموال بپرهيزد و اگر اموال فراوانى، خواسته يا ناخواسته بهدست او افتاد، تا زنده است از آنها بهره بگيرد و بار سفر آخرت خود را با آن ببندد و صالحات و باقياتى از خود بهجاى نهد و بخشى از آن را بهصورت ارث براى بازماندگانش بگذارد. در اين صورت در قيامت گرفتار حسرت و اندوه نخواهد شد به عكس كسانى كه اموالى را از طرق مختلف گردآورى كرده و براى ديگران گذاشتهاند كه در هر صورت گرفتار حسرت