پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٥ - شرح و تفسير پراكندهكارى و شكست

و بعضى آن را به معناى جمع ميان حق و باطل تفسير كرده‌اند؛ كسى بخواهد از حق طرفدارى كند و در عين حال حامى باطل نيز باشد و يا به تعبير ديگر بخواهد همه را از خود راضى كند. تدبيرهاى چنين كسى نيز به جايى نمى‌رسد.

اين تفسيرها را به عنوان يكى از مصاديق آن مفهوم كلى و جامع كلام امام عليه السلام مى‌توان پذيرفت اما منحصر ساختن مفهوم كلام به اين تفاسير، صحيح به نظر نمى‌رسد.

بعضى نيز آن را به معناى قبول كردن شغل‌هاى زياد گرفته‌اند كه حتى در زمان ما مرسوم است بعضى چندين شغل براى خودشان انتخاب مى‌كنند اما هيچ‌كدام را به‌طور صحيح‌نمى‌توانند انجام دهند ولى اين تفسير با تعبير «متفاوت» سازگار نيست زيرا متفاوت، مفهومش «ناهماهنگ» و يا «متضاد» است و اين غير از شغل‌هاى زيادى است كه ممكن است ناهماهنگ نيز نباشد.

اصولًا پيشرفت كارها بدون مديريت صحيح امكان‌پذير نيست و مديريت صحيح، اصول و شرايطى دارد. يكى از شرايط مهمش همان است كه امام عليه السلام در اين كلام حكيمانه به آن اشاره كرده و آن اين است كه مدير از پراكنده‌كارى بپرهيزد كارها را از هم جدا كند و هر كارى را به كسى يا به گروهى واگذار نمايد و ناظرانى بر آن‌ها بگمارد. اما هرگاه به يك نفر يا يك گروه چندين كار متضاد و مختلف را بدهد به يقين همه آن‌ها ناقص خواهد شد و اين برخلاف مديريت صحيح است.

در حديثى كه مرحوم كلينى در كتاب شريف كافى نقل كرده است مى‌خوانيم كه امام صادق عليه السلام به يكى از ياران خاصش به نام فضيل بن يسار فرمود:

«إِنَّهُ مَنْ كَانَ هَمُّهُ هَمّاً وَاحِداً كَفَاهُ اللَّهُ هَمَّهُ وَ مَنْ كَانَ هَمُّهُ فِى كُلِّ وَادٍ لَمْ يبَالِ اللَّهُ بِأَى وَادٍ هَلَكَ‌

؛ به يقين كسى كه يك هدف داشته باشد خداوند او را براى رسيدن به هدفش كمك مى‌كند اما آن‌كس كه همّ او در وادى‌هاى مختلف است در هر