پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٠ - شرح و تفسير مرگ آرى ولى تن دادن به ذلّت هرگز!

شرح و تفسير مرگ آرى ولى تن دادن به ذلّت هرگز!

امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به چهار نكته مهم اشاره مى‌كند. نخست مى‌فرمايد: «مرگ آرى اما تن دادن به پستى هرگز»؛

(الْمَنِيَّةُ وَ لَاالدَّنِيَّةُ!)

. «منية» به معناى مرگ و «دنية» به معناى پستى است.

يعنى انسان با شخصيت اگر بر سر دو راهى قرار بگيرد كه يك راه به‌سوى مرگ و شهادت مى‌رود و راه ديگر به‌سوى ذلت و پستى، هرگز دومى را بر اولى ترجيح نمى‌دهد؛ با قامتى رسا به‌سوى خدا مى‌رود و با قامتى شكسته و پست، زيردست افراد دون همت و پست قرار نمى‌گيرد.

نمونه اين معنا در زندگى بسيارى از اولياء اللَّه و به‌خصوص معصومين عليهم السلام و به ويژه سرور شهيدان كربلا ديده مى‌شود كه وقتى آن حضرت را بين تسليم شدن و زنده ماندن و سر بر فرمان يزيد نهادن و يا تن به شمشير و نيزه‌ها سپردن مخير ساختند، فرمود:

«أَلَا وَ إِنَّ الدَّعِى ابْنَ الدَّعِى قَدْ تَرَكَنِى بَينَ السِّلَّةِ وَ الذِّلَّةِ وَهَيهَاتَ لَهُ ذَلِكَ هَيهَاتَ مِنِّى الذِّلَّةُ أَبَى اللَّهُ ذَلِكَ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ جُدُودٌ طَهُرَتْ وَ حُجُورٌ طَابَتْ أَنْ نُؤْثِرَ طَاعَةَ اللِّئَامِ عَلَى مَصَارِعِ الْكِرَام‌

؛ آگاه باشيد اين مرد ناپاك ناپاك‌زاده مرا در ميان شمشير و ذلت رها ساخته هيهات كه بتواند چنين كارى را انجام دهد و هيهات كه من تن به ذلت بدهم. خداوند از اين كار ابا دارد و همچنين پيامبرش و مؤمنان و نياكان پاك و دامن‌هاى پاكيزه (اين‌ها به ما