پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٥ - شرح و تفسير شخصيت انسان زيرزبان او نهفته است
ضمناً از اين جمله دو نكته ديگر نيز استفاده مىشود:
نخست اينكه گرچه سكوت نشانه كمال انسان است و در روايات تأكيد زيادى بر آن شده ولى در مواردى سخنگفتن لازم و واجب است، همانگونه كه پيش از اين در روايت بسيار پرمعنايى از امام سجاد عليه السلام آمد كه از آن حضرت سؤال كردند: آيا كلام افضل است يا سكوت؟ امام عليه السلام فرمود: هر دو آفاتى دارند اگر از آفات سالم بمانند كلام از سكوت افضل است. عرض كردند: چگونه افضل است اى فرزند رسول خدا؟ فرمود: خداوند متعال انبيا و اوصيا را به سكوت مبعوث نكرد بلكه آنها را مبعوث به كلام كرد، هرگز بهشت را با سكوت به كسى نمىدهند و ولايت اللَّه با سكوت حاصل نمىشود، پرهيز از آتش دوزخ با سكوت ميسر نمىگردد، همه اينها بهوسيله كلام بهدست مىآيد.
آرى من هرگز ماه را با خورشيد برابر نمىبينم، حتى اگر بخواهى فضيلت سكوت را بيان كنى بايد با كلام، اين فضيلت را شرح دهى در حالى كه هرگز نمىتوانى فضيلت كلام را با سكوت بيان كنى.
ديگر اينكه افرادى كه فضيلتى ندارند و نقايصى در خود مىبينند چه بهتر كه در مجالس سكوت كنند و شخصيت ناقص خود را كه در زير زبانشان نهفته است آشكار نسازند.
مرحوم صدوق در كتاب خصال سخنى از شعبى (محدث و تابعى معروف، متوفاى ١٠٣) نقل مىكند كه مىگويد: اميرمؤمنان عليه السلام نُه جمله را بهصورت ارتجالى (بدون مقدمه) بيان فرمود كه چشم بلاغت را درآورد و گوهرهاى حكمت و دانش را يتيم نمود و همه مردم را حتى از رسيدن به يكى از آنها بازداشت. سه جمله در باب مناجات است و سه جمله در باب حكمت و سه جمله در باب ادب.
اما سه جملهاى كه در باب مناجات است: