ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٥ - باب اندازه مسئوليت مؤمن براى صبر بر گرفتارى خود

همه: مؤمنى است هم عقيده او و به او حسد مى‌ورزد يا منافقى كه دنبال او را دارد (و براى عيب‌جوئى و آزارش فرصت‌جوئى مى‌كند) يا شيطانى كه او را گمراه مى‌سازد يا كافرى كه رأيش جنگيدن با او است، پس از اين چه از مؤمن مى‌ماند؟ (چگونه مؤمن به ايمانش مى‌ماند خ ل).

٣- از امام صادق (ع)، فرمود:

مؤمن نمى‌تواند از يكى از سه تا بدر رود، و بسا كه هر سه گريبان‌گيرش شوند يا گرفتار دشمنى همسايه خانه‌اى است كه درش به روى او بسته مى‌شود و او را آزار مى‌دهد، يا همسايه بيرون از خانه كه او را آزار مى‌دهد يا گرفتار كسى است در ميان هر راه كه به دنبال نيازمندى‌هاى خود مى‌رود و او وى را آزار مى‌دهد و اگر مؤمن در قلّه كوهى باشد، خدا عزّوجل شيطانى گسيل دارد تا او را بيازارد و خدا از ايمانِ وى براى او آرامشى فراهم سازد كه با آن به ديگرى نپردازد و نهراسد.

٤- از داود بن سرحان، گويد: شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود:

چهار چيز است كه مؤمن از همه آنها يا يكى از آنها بركنار نيست: مؤمنى كه بدو حسد برد و اين از همه سخت‌تر است، و منافقى كه دنبال او را دارد، يا دشمنى كه با او مى‌جنگد، يا شيطانى كه او را به گمراهى مى‌كشاند.

٥- امام صادق (ع) فرمود:

راستى كه خدا عز و جل دوست خود را در دنيا نشانه و هدفِ دشمنِ خود مى‌سازد.