ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٦٩

باشد و جاهل آنكه هنوز مشاهده نكرده است زيرا با رسيدن جان به گلو عدم مشاهده ممكن است و مقصود از علم يقين شهودى است. مجلسى از مصباح- لمم، با دو فتحه، نزديك شدن به گناه است و گفته شده كه گناهان صغيره‌اى است كه بدان باز نگردد چون بوسه و لمم يك نوعى از ديوانگى است كه به انسان درآيد.

«الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ‌»- بيضاوى گفته: يعنى هر گناهى كه عقابش بزرگ است و همان باشد كه در قرآن تهديد بدان رسيده است و گفته‌اند: آن گناهى است كه حد دارد «و الفواحش» يعنى كبائر بسيار زشت و رسوا. از مجلسى (ره)- «يبدى عورة» عورت، هر آنچه از آن شرم آيد و ظاهر اين است كه مقصود بيان گناهان خود باشد و اعتراف به گناهى بود كه موجب حد يا تعزير است.

«فنحوه» يعنى او را دور كنيد تا بر ما اعتراف به گناهِ خود نكند و ميان خود و خدا توبه كند- پايان نقل از مجلسى (ره).

مراجعه به ائمه (ع) براى اعتراف به گناهان بر يكى از دو وجه بوده است:

١- از نظر تكميل توبه و تحمل حد و تعزير شرعى چون رسم بوده كه گنهكاران براى توبه به پيغمبر اكرم (ص) مراجعه مى‌كردند و به گناهِ خود نزد آن حضرت اعتراف مى‌كردند و از او مى‌خواستند كه آنها را با اقامه حد و تعزير الهى تطهير كند و از عذابِ آخرت نجات دهد و از اين گونه مراجعات در زمان خلفاى ثلاثه و خلافت ظاهريه امير المؤمنين (ع) بوده است كه غالباً با دخالت امير المؤمنين (ع) و جلب موافقت حكومت وقت كه در اين گونه امور با آن حضرت موافقت داشته فيصل مى‌يافته است و بر اين سابقه برخى شيعه هم كه گناه موجب حد و يا تعزيرى مرتكب مى‌شدند بسا كه بامام وقت‌