ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٧١ - باب محاسبه عمل

است سيئات در دنبال حسنات.

١٩- از ابن فضال، از كسى كه نامش را ياد كرد، از امام صادق (ع) فرمود: راستى شما عمرى مى‌گذرانيد كه پيوسته آن را از شما مى‌گيرند و روزهاى عمر شما شماره معنى دارد، و مرگ به ناگهان مى‌رسد، هر كه خوبى كشت مى‌كند، محصول رشك آورى درو مى‌كند، و هر كه بدى مى‌كارد پشيمانى مى‌درود، از آنِ هر كشتكارى همان است كه كِشته، آنكه در تحصيل روزى كندى مى‌كند، به بهره او پيشدستى نكنند، و آنكه آزمندى كند آنچه مقدورش نيست در نيابد، به هر كه خيرى رسد، خدا است كه به او عطا كرده است و هر كه از بدى نگهدارى شود، خدا است كه او را نگهداشته است.

٢٠- از عبد اللَّه بن سنان، از امام صادق (ع) فرمود: مردى نزد ابى ذر آمد و گفت: اى ابى ذر! چرا مرگ را ناخوش داريم؟ در پاسخ گفت: براى آنكه شماها دنيا را آباد كرديد و ديگر سراى را ويران نموديد، و ناخوش داريد كه از آبادانى به ويرانى بكوچيد، از او پرسش شد كه ورود ما را به درگاه خدا چگونه بينى؟ در پاسخ گفت: اما آنها كه از شماها نيكوكارند چون مسافرى باشد كه به خاندان خود وارد شود و أما آنها كه از شماها بد كردارند، چون بنده گريخته‌اى باشد كه او را نزد آقايش برگردانند، گفت: شما حال ما را نزد خدا چگونه بينى؟ در پاسخ گفت: كردار خود را بر قرآن عرضه كنيد و با آن بسنجيد، راستى خدا مى‌فرمايد (١٤ سوره انفطار): «راستى نيك روان در نعمتند (١٥) و راستى بدكاران در دوزخند» فرمود كه: آن مرد گفت: پس رحمت خدا در كجا است؟