ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٣٥ - باب گناهان كبيره

باب گناهان كبيره‌

١- از امام صادق (ع) كه در تفسير قول خدا عز و جل (٣١ سوره نساء): «اگر كناره كنيد از كبائر آنچه از آن نهى شديد بدكرداريهاى شما را جبران كنيم و شما را ارجمندانه وارد كنيم- در منزل ارجمندى وارد كنيم-»، فرمود: كبائر آنهايند كه خدا عز و جل براى آنها دوزخ را لازم كرده است.

٢- از ابن محبوب، گويد: يكى از اصحابِ ما به همراه من براى ابى الحسن (ع) نامه‌اى نوشت و از كبائر پرسيد، كه چيستند و چندند؟ در پاسخ نوشت: كبائر (كه مورد سؤال است بايد دانست) هر كه از آنچه خدا بر آن به دوزخ و آتشِ جهنم تهديد كرده كناره كند بدكرداريهاى او هر گاه مؤمن باشد جبران گردد و آن هفت گناه كه موجب آتشند: ١- قتل نفس ٢- ناسپاسى از پدر و مادر ٣- ربا خوردن ٤- تعرّب پس از هجرت ٥- متّهم كردن زنان پارسا به زنا ٦- خوردن مال يتيم ٧- گريز از جبهه جهاد ..

٣- از محمد بن مسلم، گويد: از امام صادق (ع) شنيدم مى‌فرمود: كبائر هفتند:

١- قتل مؤمن به عمد ٢- متّهم كردن زن عفيفه به زنا ٣- گريختن از جبهه جهاد ٤- تعرّب پس از هجرت ٥- خوردن مال يتيم به ناحق ٦- خوردن ربا بعد از علم به حرمت آن‌