ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٢٧ - باب گناهان

از بن بركند و آفتابش دهد تا پاكش كند.

١٩- از امام صادق (ع)، كه رسول خدا (ص) فرمود:

راستى بنده بر گناه خود صد سال زندانى باشد و به چشمِ خود بيند كه همسرانِ او در بهشت به نعمت اندرند.

٢٠- از زراره، از امام باقر (ع)، فرمود:

هيچ بنده‌اى نيست جز آنكه در دلش نقطه سفيدى است و هر گاه گناهى كند، در آن نقطه سياهى برآيد، اگر توبه كند، آن سياهى برود و اگر دنبال گناه رود، سياهى بيفزايد تا آنجا كه همه سفيدى دل را فرو گيرد و چون آن سفيدى از سياهى گناهان پوشيده شد، ديگر صاحب آن دل سياه هرگز به خوبى و صلاح برنگردد و اين است فرموده خدا عز و جل (١٤ سوره مطفّفين) «نه هرگز بلكه رنگ سياه بر دل آنها نقش كرده و آن كردارى كه به دست خود كرده‌اند».

٢١- از امام رضا (ع) كه امير المؤمنين (ع) فرمود:

دندان به خنده منما با اينكه به كردارهاى رسوا اندرى و از بلاى شبگير آسوده مباش با اينكه به بد كردارى به سر برى.

٢٢- از ابى عمرو مدائنى، گويد: شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود كه: پدرم مى‌فرمود: