ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٦٣

خصوص مذهب شيعه است در كتاب خود ثبت كرده است زيرا قواعدى كه علماى بزرگ ثبت مى‌كنند صرف بيان فتوى و عقيده خودشان نيست بلكه يك حقيقت مذهبى و يا دينى را به عنوان يك قاعده ثبت مى‌كنند و اين چه ضرورى دينى و يا مذهبى است كه مانند شهيد ثانى (ره) بر خلاف آن تأسيس قاعده مى‌كند و آن را از مسَلّماتِ مذهب مى‌شمارد.

و اما پاسخ مسأله- ٢- كه در حقيقت به سه پرسش بر مى‌گردد:

١- فعلى كه به عنوان تجرى انجام شده چون نوشيدن آبى به عقيده شراب حرام است يا نه؟.

٢- نيت گناهى كه اين فعل بر آن مترتب شده حرام است يا نه؟.

٣- مجموع اين قصد و فعل حرام است يا نه؟.

اما پاسخ سؤال اول اين است كه حرام نيست زيرا دليلى بر حرمت آن وجود ندارد و صرف اعتقاد، مرتكب عنوانى براى آن نمى‌شود كه بدان مشمول دليل حرمت گردد.

و اما پاسخ بر سؤال دوم اين است كه عزم بر گناه با انجام عملى كه در ذات خود گناه نيست با قصدى كه از آن منصرف شود تفاوتى ندارند زيرا انصراف از قصد گناه اعم از اين است كه براى پشيمانى باشد و براى رضاى خدا يا براى دفع ضرر دنيوى و يا حفظ آبرو و يا براى آنكه بعد از نهايت تلاش دستش بدان عمل خلاف نرسيده و عموم اخبار اين باب شامل همه اقسام مى‌شود و بلكه مورد بحث را هم شامل است و صدق مى‌كند كه قصد گناه كرده و آن را نكرده و خواسته مى بنوشد و ننوشيده، و به جاى آن آب نوشيده و خواسته زنا كند و نكرده و به جاى آن با حلالِ خود جماع كرده است و از نظر اينكه قصد گناه لكه سياهى است در بندگى و از نظر عقل و خرد زشت است فرقى ميان قصد مجرد و قصدى كه دنبال آن كار غير منطبق بر گناه باشد نيست و به هر صورت قصدِ گناه و تصميمِ آن زشت است و هر چه جدى‌تر باشد