ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٨٧ - باب همنشينى با گنهكاران

١- (١٠٨ سوره انعام): «دشنام ندهيد آن كسانى كه مى‌خوانند معبودى را جز خدا تا آنها هم ندانسته به خدا دشنام گويند» ٢- (٦٨ سوره انعام): «و هر گاه ديدى آن كسانى را كه در آيات ما در افتاده‌اند از آنها رو به گردان تا در حديث ديگرى در افتند» ٣- (١٧٦ سوره نحل): «زبان خود را به دروغ ميالائيد كه اين حلال است و اين حرام تا به دروغ بر خدا افتراء بزنيد».

١٣- از امام صادق (ع)، فرمود:

هر گاه گرفتار شدى به ناصبى‌ها و همنشينى آنها چون كسى باش كه روى سنگ سرخ شده در آتش باشد تا برخيزى، زيرا خدا آنها را دشمن دارد و لعنت مى‌كند و چون ديدى در باره يكى از امامان بد گويند، بى‌درنگ برخيز كه خشم خدا در اين جا بر آنها فرود آيد.

١٤- امام صادق (ع) فرمود:

هر كه نزد دشنام گوئى به اولياء خدا نشيند، خداى تعالى را نافرمانى كرده است.

١٥- از امام باقر (ع)، فرمود:

هر كه در مجلسى نشيند كه به امامى از ائمه در آن دشنام گويند و مى‌تواند برخيزد و نكند، خدا در دنيا او را خوار كند و در