ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٩٩ - باب كفر

دستور داده كه: اين را از شما بپرسم، به من فرمود: كفر پيشتر است و آن به معنى انكار است، خدا عز و جل فرموده است (٣٤ سوره بقره) «جز ابليس كه سر پيچيد و كبر ورزيد و از كفّار گرديد».

٧- از زراره، گويد: به امام باقر (ع) گفتم: مؤمن به دوزخ مى‌رود؟ فرمود: نه به خدا، گفتم: به دوزخ نرود جز كافر؟ فرمود:

نه، جز كسى كه خدا خواهد و چون چند بار تكرار كردم، به من فرمود: اى زراره! من راستى كه من گويم: نه، و مى‌گويم: جز هر كه را خدا خواهد و تو مى‌گوئى: نه، و نمى‌گوئى: جز كسى كه خدا خواهد. (راوى) گويد: هشام بن حكم و حماد از زراره نقل كرده‌اند كه: گفته: من با خود گفتم: استادى است كه علم بحث و مناظره ندارد، گويد: پس از اين خاطره به من فرمود: اى زراره! چه گوئى در باره كسى كه براى تو اعتراف كرده كه بر مذهب تو است و هر چه بگوئى بدان عقيده‌مند و متديّن است، آيا او را مى‌كشى؟ چه مى‌گوئى در باره خدمتكاران و خانواده خودتان، آيا آنها را مى‌كشى؟ گويد: پس من گفتم: به خدا منم كه علم بحث و مناظره ندارم.

٨- از مسعدة بن صدقه، گويد: از امام صادق (ع) شنيدم كه در جواب اين پرسش: كدام يك از كفر و شرك او از نوع شرك نبود، زيرا او به پرسش ديگرى جز خدا دعوت نكرد و همانا پس از آن به اين موضوع دعوت كرد و مشرك شد.