ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٩٥ - باب كفر

باب كفر

١- از داود بن كثير رقى، گويد: به امام صادق (ع) گفتم:

سنّتهاى رسول خدا (ص) چون فرائض و مقررات خدا عز و جل است؟

در پاسخ فرمود: راستى خدا عز و جل فرائضى مقرر كرده كه بر بنده‌ها لازم شده‌اند، پس هر كه يك فريضه از فرائض لازم شده را ترك كند و به آن عمل نكند و آن را انكار كند، كافر باشد، (رسول خدا) به امورى فرمان داده كه همه آنها خوبند و كسى كه برخى از آنچه خدا عز و جل به بنده‌هاى خود امر كرده است از طاعتش ترك كند، كافر نباشد ولى ترك فضيلت كرده است و از خير كاسته است.

٢- از زراره، از امام باقر (ع)، فرمود:

به خدا كه كفر قديم‌تر از شرك است و پليدتر و بزرگتر، گويد:

سپس يادآور كفر ابليس شد هنگامى كه خدا به او فرمود:

براى آدم سجده كن و خوددارى كرد از سجده كردن، پس كفر بزرگتر از شرك است، پس هر كه ديگرى را بر خدا عز و جل برگزيند و از طاعت و فرمانبرى سرباز زند و بر ارتكاب گناهان كبيره ايستادگى كند، او كافر است و هر كه دينى جز دين و كيش مؤمنان بر پا دارد پس او مشرك است.

٣- از زراره، از امام باقر (ع)، گويد: سالم بن ابى حفصه و