ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٠٩ - باب فضل فقراء مسلمانان

و حاجتمند خود در دنيا چنانچه برادرى از برادر خود عذر خواهى كند، خداوند مى‌فرمايد: به عزّت و جلالم سوگند، من تو را در دنيا ندار و نيازمند نكردم از راه اينكه تو نزد من خوار و بى‌مقدار بودى، اين پرده برگير و بنگر كه از دنيا چه عوضى به تو داده‌ام، فرمود: آن پرده را بالا مى‌زند و مى‌گويد: آنچه را از من دريغ داشتى با اين عوضى كه به من دادى، زيانى براى من نداشته.

١٩- امام صادق (ع) فرمود:

چون رستاخيز شود، گردونه از مردم برخيزند و تا در بهشت بيايند و درِ بهشت را بزنند، به آنها گفته شود: چه كسانيد؟ در پاسخ گويند:

ما درويشان و ندارها هستيم، به آنها گفته شود: آيا مى‌خواهيد حساب نرسيده به بهشت در آئيد؟ در پاسخ گويند: به ما چيزى نداديد كه از ما حساب بكشيد، پس خدا عز و جل مى‌فرمايد:

راست مى‌گويند، به بهشت در آئيد.

٢٠- از مبارك غلام شعيب، كه شنيدم امام كاظم (ع) مى‌فرمود: راستى كه خدا عز و جل مى‌فرمايد: راستى كه من به توانگر تواناى مالى ندادم كه نزد من ارجمند و گرامى است و فقير را بى‌چيز نكردم براى آنكه نزد من خوار و بى‌مقدار است و اين خود براى آزمايش توانگر است به وجود بى‌نوايان و اگر بى‌نوايان نباشند، توانگران مستحقّ بهشت نگردند.

٢١- از امام صادق (ع) كه فرمود:

توانگرانِ شيعه ما، امين ما هستند بر محتاجان آنها، ما را در باره‌