ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٢٣ - باب استغفار از گناه

بيامرزد و راستى كافر گناه مى‌كند و همان ساعت آن را فراموش مى‌نمايد.

٧- امام صادق (ع) فرمود:

مؤمنى نباشد كه در شبانه روز چهل گناه كبيره كند و با پشيمانى مى‌گويد: «از خدائى آمرزش خواهم كه جز او شايسته پرستش نيست، زنده و پاينده است و نگارنده آسمان‌ها و زمين است، صاحب جلالت و كرامت است و از او خواستارم كه رحمت فرستد بر محمد و آلش و توبه مرا بپذيرد» جز اينكه خدا عز و جل او را بيامرزد و اگر كسى در يك روز بيش از چهل گناه كبيره كند، خيرى در او نيست (عقيده و ايمانى ندارد).

٨- از جمعى اصحاب، كه حديث را بالا بردند (تا معصوم ع) فرمود: هر چيزى را داروئى است، و داروى گناه، آمرزش‌جوئى است.

٩- از حفص، كه گويد: شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود:

هيچ مؤمنى نباشد كه گناهى كند جز اينكه تا هفت ساعت از روز، خدا عز و جل به او مهلت دهد و اگر توبه كند بر او نوشته نشود و اگر كه توبه نكند، خدا يك گناه بر او بنويسد، عبّاد بصرى نزد آن حضرت آمد و گفت: به ما رسيده است كه شما فرموديد: بنده‌اى نيست كه گناهى كند جز اينكه خدا عز و جل هفت ساعت از روز را به او مهلت دهد؟ فرمود: من چنين نگفتم، من گفتم: هيچ مؤمنى نباشد و چنين بوده است، گفته من (دلالت دارد كه مهلت، خاص مؤمن است و شامل مخالف و كافر نيست- از مجلسى ره).