ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٩٣ - باب اصناف مردم

كه كارشان با خدا است يا عذابشان مى‌كند و يا توبه آنها را مى‌پذيرد و آنان كه اعتراف كنند به گناهان خود، در هم آميخته‌اند كردار خوب را با كردار ديگرى بد، و ديگر اعراف هستند.

٣- از زراره كه گويد: من با حمران- يا من با بكير- نزد امام باقر (ع) رفتيم، گويد: من گفتم به آن حضرت كه: ما اندازه خود را دراز كنيم و بسنجيم، فرمود: اندازه چيست؟ گفتيم: ريسمان كار است، و هر كه با ما موافق باشد در عقيده چه از علويان باشد و چه از ديگران، با او دوستى كنيم و در آميزيم و هر كه مخالف ما باشد علوى باشد يا ديگرى، از او بيزارى جوئيم، در پاسخ فرمود: اى زراره! گفته خدا درست‌تر است از گفته تو پس كجايند آنها كه خدا عز و جل فرمايد (٩٨ سوره نساء): «جز مستضعفين از مردان و زنان و كودكان كه نه چاره توانند و نه به رأيى پى برند».

حماد در حديث افزوده است، گويد: آواز امام باقر (ع) بلند شد و آواز من هم تا آنجا كه هر كه بر در خانه بود آن را شنيد.

جميل از قول زراره در آن افزوده كه: چون سخن ميان من و او بسيار شد، به من گفت: اى زراره! بر خدا بايست است كه به بهشت نبرد گمراهان را.