ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٤٥

پيغمبر (ص) فرمود: آفتِ علم تكبر و سربزرگى است.

٢- عمل و عبادت كه غالباً همراه با كبر و خودبينى مى‌شود و به جاه‌طلبى و جلب مردم مى‌كشاند و عبّاد و زهّاد توقع دارند مردم از آنها احترام كنند و كارهاى آنها را انجام دهند و به ديدن آنها روند و تصور كنند كه خود اهل نجاتند و ديگران در هلاكت‌اند و اهل عذاب.

٣- تكبر به حسب و نسب و خانواده و فاميل.

٤- به واسطه جمال و زيبائى كه بيشتر در زنان به وجود آيد.

٥- به واسطه مال و دارائى كه بيشتر در ملوك و تجار و سرمايه‌داران باشد.

٦- به واسطه قوت و نيرو و پهلوانى.

٧- به واسطه اتباع و انصار و شاگردان و غلمان و عشيره و اقارب و اولاد.

و كبر در هر درجه موجب عجب و حسادت و كينه شود و بايد آن را زود معالجه كرد و از راه تفكر در زوال هر گونه وسيله بزرگى و خطرهائى كه دارد و از نظر تواضع و اشتغال به اعمال مردم عادى تا آنجا كه خود را با آنها همكار و همرتبه شمارد- بطور خلاصه نقل شد. از مجلسى (ره)-

«ان تغمض الناس»

يعنى آنها را كوچك دانى و مقصود يا عموم مردم است و يا خصوص ائمه، چنانچه در اخبار كلمه ناس به آنها تفسير شده.

«سفه الحق» براى آن دو معنى نقل كرده است:

١- يعنى در برابر حق نادانى و سفاهت كند و آن را نپذيرد.

٢- يعنى حق را سبك گيرد و قدر آن را نداند. از مجلسى (ره)- اين حديث دلالت دارد كه ممكن است انسان در روز رستاخيز خردتر از پيكره دنياى خود باشد با اينكه همه اجزاء اصليه يا برخى از آنها در وى نباشند و سپس اجزاء ديگر بدان اضافه شوند و