ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٠٩ - باب توبه

باب توبه‌

١- از معاويه بن وهب كه شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود:

چون بنده توبه نصوح كند، خدا او را دوست دارد و در دنيا و آخرت بر او پرده پوشى كند، من گفتم: چگونه پرده پوشى كند از او؟ فرمود: هر چه از گناهان كه دو فرشته موكّل بر او برايش نوشته‌اند از يادشان ببرد و به اعضاى بدنش وحى كند كه گناهان او را نهان دارند و به هر تيكه‌اى از زمين وحى كند كه آنچه گناه به روى كرده است نهان ساز و در هنگام ملاقات او با خدا هيچ گواهى بر گناهانش اقامه نشود.

٢- از محمد بن مسلم، از امام باقر يا امام صادق (ع) در تفسير قول خدا عز و جل (٢٧٥ سوره بقره): «پس هر كه را پندى آمد از طرف پروردگارش و دست باز گرفت، از آن او است آنچه در پيش گرفته است» فرمود: موعظة توبه است.

٣- از ابى الصباح كنانى، گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم از قول خدا عز و جل (٨ سوره تحريم): «أيا آن كسانى كه گرويدند به خدا باز گرديد با توبه نصوح» فرمود:

يعنى بنده توبه كند از گناه و بدان باز نگردد.