ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤٧٩ - باب صاحبان ايمان عاريه

باب صاحبان ايمان عاريه‌

١- از محمد بن مسلم كه از امام باقر و يا امام صادق (ع) شنيدم مى‌فرمود:

راستى خدا عز و جل خلقى را براى ايمان ثابت آفريده كه زوالى ندارد و خلقى را هم براى كفر ثابت آفريده كه زوالى ندارد و خلقى را هم ميان اين دو آفريده و به برخى ايمانى سپرده اگر خواهد براى آنها به پايان رساند مى‌رساند و اگر خواهد آن را از آنها بگيرد مى‌گيرد و فلانى از آنها بود كه ايمانش عاريت بود.

٢- از كليب بن معاويه اسدى از امام صادق (ع) فرمود:

راستى بنده بامداد كند مؤمن و شام كند كافر و بامداد كند كافر و شب كند مؤمن، و مردمى باشند كه ايمان را به عاريت دارند و سپس از آنها برگرفته شود و آنها را «مُعارين» نامند. سپس فرمود: فلانى از آنها است.

٣- از عيسى شلقان گويد: من نشسته بودم و امام كاظم (ع) گذر كرد و با او بره‌اى بود. گويد: گفتم: اى پسر! مى‌بينى پدرت چه مى‌كند؟ ما را به چيزى فرمان مى‌دهد و سپس از آن نهى مى‌كند،