ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٧١ - باب ظلم و ستمكارى

ظلم به نفس است، و آن ستمى كه از آن صرف نظر نكند: ديونى است كه بنده‌ها به يك ديگر دارند.

٢- از امام صادق (ع) در تفسير قول خدا عز و جل (١٤ سوره فجر): «راستى كه پروردگارت در كمين‌گاه است» فرمود: پلى است در صراط كه هيچ بنده‌اى با بدهكارى از آن نگذرد.

٣- يك شيخى از قبيله نخع گويد: به امام باقر (ع) گفتم:

من از زمان حجّاج پيوسته تا كنون فرماندار بوده‌ام، براى من توبه ميسّر است؟ گويد: جوابى نداد، و من دوباره پرسيدم، در پاسخ فرمود:

نه، تا به هر صاحب حقى، حق او را بپردازى.

٤- از امام صادق (ع)، فرمود:

هيچ مظلمه‌اى از آن مظلمه سخت‌تر نيست كه صاحبش جز خداوند كمكى به دست نياورد.

٥- از امام باقر (ع)، كه چون مرگ على بن الحسين (ع) در رسيد، مرا به سينه چسبانيد، سپس فرمود:

اى پسر جانم! من به تو سفارش كنم بدان چه پدرم هنگام مرگش به من سفارش كرد و به همانچه كه او يادآور شد كه پدرش به او سفارش كرده است، فرمود: