ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٤٣ - باب گناهان كبيره

و ارتكاب آن كبيره او را از ايمان به در برد و از اسلام به در نبرد.

١١- از ابن بكير كه گويد: به امام باقر (ع) گفتم: چه فرمائى در باره فرموده رسول خدا (ص) كه: چون مرد زنا كند، روح ايمان از او جدا شود، فرمود: مقصود از آن فرموده خدا است (٢٢ سوره مجادله): «و كمك كند آن را به روحى از طرف خدا» اين است روحى كه از او جدا شود.

١٢- از فضيل، از امام صادق (ع)، فرمود:

تا به روى شكم او است (يعنى زن زانيه)، روح ايمان از او برود، و چون فرود آيد، بدو برگردد، گويد: به آن حضرت گفتم:

بفرمائيد اگر تنها قصد زنا كند؟ فرمود: نه، بگو بدانم اگر قصد دزدى كند، دستش بريده شود؟ ١٣- از صباح بن سيابه، گويد: من خدمت امام صادق (ع) بودم كه محمد بن عبده به آن حضرت گفت: زانى در حال زنا كردن مؤمن است؟ فرمود: نه، تا آنگاه كه روى شكم او است، ايمان از او رفته است و هر گاه برخاست به او برگردد، گفتم: قصد دارد كه باز هم بكند؟ فرمود: چه بسيار قصد دارد كه باز بكند و سپس باز نمى‌گردد (يعنى تنبيه مى‌شود و توبه مى‌كند).

١٤- از ابى بصير، گويد: شنيدم از امام صادق (ع) كه مى‌فرمود: كبائر هفتا است، از آنها است:

آدم كشتن از روى عمد، و شرك به خداى بزرگ، و متّهم كردن زنِ پارسا به زنا، و خوردن ربا پس از فهميدن حرمتش، و گريز از جبهه جهاد، و تعرّب پس از هجرت و ناسپاسى حق پدر و مادر،