ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٦٥

از مجلسى (ره)- خدا پيروى از هوا را به سختى نكوهش كرده و فرموده است:

١- (٤٣ سوره فرقان): «بگو آيا كسى كه هواپرست است آيا تو مى‌توانى وكيل او باشى».

٢- (٢٨ سوره كهف): «پيروى از هواى نفس خود كرد و كارش از حد گذشت ...» تا آنكه مى‌فرمايد: سزا است دانسته شود كه آنچه دل خواهد همه بد نيست و آنچه دل نخواهد همه خوب نيست بلكه ميزان همان است كه در باب ذم دنيا گذشت كه هر چه را انسان براى شهوت نفس و لذت جسم و مقاصد فانيه دنيا كند و قصد خدا در آن ندارد از هوس مذموم است و پيروى از نفس اماره به سوء است و اگر چه شامل خوددارى از دلخواه‌هاى معمولى باشد چون كسى كه رياضت مآبى و بى‌خوابى كشد براى شهرت به عبادت و جلب قلوب نادان‌ها و هر چه به منظور اطاعت امر خدا و تحصيل رضاى او باشد گرچه طبق دلخواه باشد هواپرستى مذموم نباشد چون خوردن و نوشيدن براى خدا و به منظور قوت بر عبادت و چون جماع با حلال براى آنكه دستور خدا است و به منظور به دست آوردن فرزندان خوب و يا بركنارى از حرام.

«حصائد السنتهم» يعنى آنچه سخن با زبان خود بريزند كه خيرى در آن نيست (و به عبارت معمولى براى ديگران ببُرند و بدوزند). از مجلسى (ره)-

«كنت له من وراء تجارة الخ»

يعنى دل آنها را مسخر وى سازم تا سهمى از بهره تجارت خود را به او بدهند. از مجلسى (ره)- شايد مقصود از آن نهى از طلب جاه و رياست و ساير شهوت‌هاى دنيا است و فرازگرى‌هاى آن كه اگر چه خوش و آسان است ولى بد انجام است و خلاصى از گرفتارى و تبعات آن بى‌نهايت دشوار است و حاصل اينكه برآمدن بر پله‌هاى دلخواه گرچه آسان است، و هر پله و درجه به نظر اندكى است و به آسانى به دست آيد ولى هنگام مرگ‌