آن تاريخ واقعه جنگ بابر روى نمود، و فقير آن غزل را نوشته به خدمت حضرت عبيد اللّه خان روان گردانيدم. و چون آن غزل از غرائب واقعات غيبيه است در اين مقام درج كنيم. غزل كه در واقعه منظوم گشته:

بيا مطرب سرودى گو كه تا دستى برافشانم‌		كه از فتح بخارا مى‌رسد اخبار سلطانم‌

وصال شاه شيبانى ميسر مى‌شود ديگر		كه باز آمد جوان بر مسند خانى دگر خانم‌

چه شبها در فراقت روز كردم كو شب وصلى‌		كه كام عيش بخشد از نصيب خويش دورانم‌
چه سرودى مى‌نهد ديگر به گلزار بخارا رو		چه گنجى مى‌رسد ديگر بدين ويرانه ايوانم‌

زبان حال ارباب بخارا اى امين اين است‌		بحمد اللّه كه باز آمد عبيد اللّه سلطانم‌

چون حضرت عبيد اللّه خان از نهر سيحون گذشته به ارقوق معاودت فرمودند، و عزم توجه به جانب بخارا جزم ساختند، و اعيان امراى خويش را جمع فرموده با ايشان فرمودند كه اقامت در مقام ذلت و خوارى دلالت بر كمال عجز و بى‌اعتبارى مى‌كند، و حياتى كه در خوارى گذرد مرگ را بر آن ترجيح است. و حالا به واسطه حوادث دوران، ملك و اسباب و اموال بتمامى از دست اوزبك بيرون رفته، و اگر بدين نسق روزگارى مى‌گذرد، معلوم نيست كه حيات يكى از ما باقى مى‌مانده باشد. به هر حال تا قوتى در جان و قدرتى در ابدان هست، به عزم مقاتله اين اعداء دين و دولت كه بر مملكت و اموال ما مستولى شده‌اند حمله مردانه كنيم، و خود را در ميان مردم عالم بغيرت و مردى افسانه كنيم. و من عزم جزم كرده‌ام كه متوجه طرف بخارا گردم، ويكران عزم را در ميدان رزم بتازم، و بعد قضاء اللّه بنياد اين قوم بى‌بنياد براندازم. هر كه در اين امر با من موافقت مى‌نمايد، و عازم مرافقت مى‌گردد، بايد كه دل بر هلاك نهد، بعد از آن روى‌