بدان ايّدك اللّه كه معرفت باعث بر تأليف اين كتاب موقوف بر سماع حكايتى است كه در اينجا مذكور خواهد شد: در تاريخ سنه ست عشرة و تسعمائة حضرت خاقان جهان ظلّ اللّه الرّحمن ابو الفتح محمّد الشّيبانى خان امام الزّمان و خليفة الرّحمان انار اللّه برهانه در مرو شهد شهادت نوشيد، و از خزائن وهّاب ديّان خلعت سعادت پوشيد. بعد از واقعه آن حضرت سلاطين اوزبك در ما وراء النهر توقف نفرمودند، و به طرف تركستان رفته آنجا قيشلاميشى نمودند. و پادشاه بابر بن عمر شيخ جغتائى به امداد و معونت مرتدان طاقيه سرخ به سمرقند و بخارا درآمد و لشكر عظيم زياده از هفتاد هزار سوار از جغتائى و مغول و تركمان و لشكر بدخشان تا بلاد هندوستان همراه داشت. ستاره ارباب دين سوخته گشت و آتش بدعت طائفه ملحدين افروخته شد، در دين و دول و ملك و ملل انواع فساد و خلل روى نمود. آوازه رفض و الحاد كه هرگز از آب جيحون نگشته بود، از اوج گردون گذشت. و فساد بدعت و ارتداد كه آثار او از صدر اسلام باز بدين ديار نرسيده بود، بكمال اعتبار رسيد. رفضه طاقيه سرخ منابر مجامع ماوراء النهر را كه مرابع ظهور رضوان و رحمت بود، مواضع بروز عدوان و لعنت ساختند. و مساجد اسلام را كه معابد ارباب سنت و جماعت بود، به نشر قبايح رفض و شناعت از مراسم عبادت و طاعت بازپرداختند. و اگر نعوذ باللّه شرار آتش فتنه ايشان بالا مى‌گرفت و دولت ناپايدار ايشان در آن بلاد صورت بقا مى‌گرفت، عنقريب از مراسم ايمان آثارى و از دار اسلام ديّارى باقى نمى‌ماند.

در آن زمستان سلاطين عظام اوزبك را به واسطه واقعه هايله حضرت خان سعيد شهيد رحمه اللّه تعالى در بلاد تركستان خواطر شريفه سمير هموم و احزان، و ضماير لطيفه قرين انواع مصائب و اشجان بود، و از فوت آن يوسف مصر خلافت اخوان را بلاد تركستان كنعان غم و ملال و بيت الاحزان همّ و كلال گشته، نه روى رحلت از آن ديار به جانب دشت و نه راه نهضت به صوب ماوراء النهر به‌عزم‌