و آن حضرت را از غنيمت سهمى خاص بود كه آن را صفى مى‌خواندند، اگر خواستى بنده‌اى يا كنيزى يا اسپى يا آن‌چه او را خوش آمدى پيش از خمس برداشتى، و صفيه رضى اللّه عنها و ذو الفقار از آن جمله بود. و اگر كسى براى مصلحت مسلمانان غائب بودى او را سهم بدادى، چنانچه امير المؤمنين عثمان رضى اللّه عنه را داد در روز بدر، چه بتمريض دختر آن حضرت رضى اللّه عنهما و صلى اللّه على أبيها مشغول بود.

و سهم ذوى القربى در بنى هاشم و بنى عبد المطلب قسمت مى‌كرد، و برادران ايشان بنى عبد شمس و بنى نوفل را نمى‌داد.

و در مغازى طعام مى‌يافتند مثل عسل و عنب و جوز و غير آن مى‌خوردند و برنمى‌داشتند. عبد اللّه بن مغفّل رضى اللّه تعالى عنه يك جراب پيه يافته بود، و مى‌گفت: من از اين جراب بكسى نخواهم داد، و او آن را بر وى مقرر فرمود. و در غلول و خيانت از غنيمت تأكيد و تشديد عظيم مى‌كرد و مى‌فرمود هونار و عار و شنار على اهله الى يوم القيامة و كسى كه غلول كرده بود بفرمود كه كالا- هاى او را بآتش بسوزند. و امير المؤمنين ابو بكر و عمر رضى اللّه عنهما هم‌چنين كرده‌اند، و اين از باب تعزير مالى است. و اين است سيرت حضرت پيغامبر صلى اللّه عليه و سلم در غنيمت.

چون احكام قتال با مشركان و حكم اموال ايشان مذكور شد، اكنون احكام مرتدان و قتال با ايشان بيان كنيم- و باللّه التوفيق.