اما بايد كه جماعتى از ارباب علم هم در ملازمت پادشاهان باشند كه از مراتب علما او را خبردار گردانند، و به مثابت وسايط باشند ميان اهل علم و شرع و پادشاه، و ايشان را «صدور» گويند. و در صحيح بخارى روايت كنند كه قرّا كه آن روز اهل علم ايشان بوده‌اند، اصحاب مجلس عمر بن الخطاب بودند و واسطه ميان مردم و خليفه مى‌شدند، و مهمّات مردم را عرض مى‌كردند، و امروز چنين كس را «صدر» گويند، و وجود او ضرورى است، زيرا كه لابد است كه پادشاه ارباب استحقاقات مناصب شرعيّه و اصحاب ارتزاقات را بشناسد، و اگر صدر نباشد آن شناختن دشوار ميسر مى‌گردد. و «صدر» فى الحقيقه «نقيب» علماست، و واسطه اثر منافع پادشاهان به علما و خدّام شريعت.

و بايد كه پادشاه شيخ الاسلام مذكور را تعظيم تمام نمايد، و در وظايف تكريم او دقيقه‌اى نامرعى ندارد. او را بعد از آزمودن بر جميع امور شرع امين مطلق داند، و هر مصلحت از مصالح اسلام كه بر پادشاه عرض كند، در امضاى آن اصلا توقف ننمايد، و جميع عساكر و اركان دولت و متصدّيان مهمّات مملكت را به امضاى رأى شيخ الاسلام مأمور و مكلّف دارد، و اگر در امضاى رأى شيخ الاسلام از اركان دولت خلافى ظاهر شود، بدان مؤاخذت بليغ نمايد، و سياست تمام كند، و اهمال در اين سياست اصلا تجويز نكند تا وقع و شوكت شيخ الاسلام در دلها تمام شود. و بايد كه معيشت شيخ الاسلام از جهتى مقرر گرداند كه بى‌تكلّف و زحمت و حمل مشقت و مؤونت صرف وقت در كسب بدو واصل شود، و از محلّى بايد كه تعيين كند كه شيخ الاسلام را مراجعت به عمّال ديوان و وزرا نبايد كرد، بلكه بايد كه در امور مالى و اكتساب جاهى شيخ الاسلام را اصلا مظنّه مراجعت به اركان دولت و وزرا نباشد. زيرا كه احتياج علما موجب مداهنت ايشان مى‌گردد، و چون‌