در كتاب «صراط مستقيم» گويد: عادت حضرت پيغامبر صلى اللّه عليه و سلم در نماز عيد آن بود كه نماز عيد را در مصلّى گزاردى، و آن مكانى است در بيرون مدينه، و يك عيد باران بود و در مسجد گزارد. و در روز عيد اجمل ثياب پوشيدى، و گاهى بردى مخطّط بخطوط سبز يا سرخ پوشيدى. و پيش از خروج بعيدگاه در روز عيد فطر بچند خرما افطار كردى، و عدد آن وتر بودى، و طعام نخوردى تا مراجعت كردى. و از براى نماز عيد غسل كردى، و بمصلى پياده رفتى، عنزه را در پيش روى آن حضرت برداشتندى، و چون بمصلّى رسيدى عنزه را در نمازگاه برابر روى نصب كردى از براى آن‌كه آن‌زمان مصلّى صحرا بود، و ديوارى و محرابى نبود. و نماز عيد فطر را تأخير كردى، و نماز عيد اضحى را زودتر گزاردى، و در جميع راه تكبير پياپى گفتى بجهر. و پيغامبر صلى اللّه عليه و سلم چون بمصلّى رسيدى در زمان شروع در نماز كردى، نه اذان بودى نه اقامت و نه صلات جامعه، و سنت اين است كه هيچ‌يك از اينها نباشد. و در ركعت اولى هفت تكبير پياپى، ميان هردو تكبير يك ساعت خفيف خاموش بودى، و تسبيحى و ذكرى معين ميان دو تكبير مروى نيست. و در ركعت اولى ق و القرآن المجيد خواندى، و در دوم اقتربت السّاعة و گاهى اقتصار به سبحّ اسم ربك الاعلى، و هل اتاك حديث الغاشيه فرمودى. و غير اين‌چيزى صحيح نشده. و چون از سجده ركعت دوم برخاستى شروع در تكبير كردى، و پنج تكبير متعاقب بگفتى، و آنگاه شروع در قراءت كردى. در بعضى احاديث مروى است: والى بين القراءتين فكبّر اوّلا ثمّ قرأ و ركع، فلمّا قام فى الثانية قرأ و جعل التّكبير بعد القراءة؛ اما اين خبر صحيح‌