پنج‌شنبه يا روز شنبه چهارم ذى قعده نماز پيشين بجماعت بگزارد و سفر كرد و قبل از آن خطبه فرمود و شرايط و اركان حج با تمام آداب خلق را تعليم كرد و اين در روز جمعه بود و اين مؤيد آن است كه سفر در روز شنبه بود اما در احاديث صحيحه وارد شده كه سفر را دوست مى‌داشت كه در روز پنج‌شنبه انشا كند و بعد از نماز ظهر سر مبارك شانه كرد و روغن بر سر ماليد و ازار بپوشيد و بين الصّلاتين سفر كرد و در ذو الحليفه فرودآمد و نماز عصر را بقصر بگزارد و شب آنجا بيتوته فرمود. نماز شام و خفتن و صبح و پيشين را آنجا بگزارد چنانچه مجموع پنج نماز شود. و مجموع امهّات مؤمنين برابر بودند و در آن شب بر همه بگذشت و براى نماز صبح غسل كرد و باز بعد از پيشين براى احرام غسل ديگر كرد و خطمى و اشنان بكار داشت، و عايشه رضى اللّه طيب پيش آورد و آن مركبى بود از چندين بوى خوش و در آن مشك بود و بر سر و تن مبارك آن حضرت ماليد چنانچه اثر مشك در فرق مبارك و محاسن آن حضرت ديده شد بعد از آن ازار و رداى احرام پوشيد و نماز پيشين را بقصر گزارد و احرام بست در جائى كه نماز گزارد و منقول نيست كه پيش از احرام بدنه را دو نعل در گردن آويخت و بر جانب كوهان آن را بشكافت و خون او را پاك كرد و اصحّ آن است كه اول احرام بحج مفرد بست و بعد از آن عمره در حج درآورد و فرمود: دخلت العمرة فى الحج الى (يوم)[١] القيمه چون احرام بست لبيك گفت، آن‌گاه بر ناقه سوار شد و چون ناقه برخاست ديگر تلبيه گفت: لبّيك اللهمّ لبّيك لا شريك لك لبّيك انّ- الحمد و النّعمة لك و الملك لا شريك لك و آواز را بلند مى‌كرد تا مجموع صحابه مى‌شنيدند و مى‌فرمود آواز بلند كنيد و مركوب آن حضرت شترى بود و بر آن پالانى بود و نه كجاوه و محفه‌اى، و هميشه بر اين قاعده تلبيه مى‌گفت و صحابه در عبارت تلبيه كم و بيش مى‌گفتند و آن حضرت بر كسى انكار نمى‌كرد و در مدت احرام موى سر را گرد آورده بود و خطمى و غسل به كسر غين كه عبارت از

[١] -اضافه از م.