بدان ايّدك اللّه تعالى كه فرض در لغت عبارت از قطع است، و گاه است كه بمعنى تقدير هم مى‌آيد. و در شريعت عبارت از حكمى است كه خداوند تعالى بر بندگان قطع و تقدير فرموده كه هر كس كه آن را ترك كند آثم گردد، و هركس كه بدان عمل كند ثواب يابد. و نزد امام ابو حنيفه رحمه اللّه فرض عبارت از چنين حكمى است، هرگاه كه بدليل قطعى ثابت گردد و منكر آن كافر مى‌گردد. و واجب هم‌چنين حكمى است گاهى كه بدليل ظنى ثابت گردد مثل قياس و خبر آحاد، و منكر او را تكفير نتوان كرد. و نزد امام شافعى رحمه اللّه واجب و فرض برابراند، و فرقى در ميان ايشان نيست. و باتفاق فرض منقسم بدو قسم است: اول آنكه هر مكلف كه آن را ترك كند بى‌عذرى آثم گردد، مثل صلات مكتوبه و آن را فرض عين گويند. دوم آن‌كه اگر جماعتى يا يك كس بدان اقدام نمايد از ديگران ساقط گردد. و اگر هيچ كس بدان اقدامى ننمايد، همگنان عاصى گردند، همچو صلات جنازه و غير آن‌كه مذكور خواهد شد، و آن را فرض على الكفايه‌