زود فاسد شود همچو شير و گوشت و فواكه تر، و قطع نيست در ميوه‌اى كه بر درخت باشد و زرعى كه آن را حصاد نكرده باشند، و قطع نيست در اشربه مطربه و نه در طنبور و نه در مصحف و نه در درهاى مسجد و نه در چليپائى كه از زر باشد و نه در شطرنج و نرد و نه بر كسى كه طفل آزاد را دزديده باشد و اگرچه با آن طفل زيور باشد، و نه در بنده بزرگ و نه در دفاتر الّا دفتر حساب، و نه در سگ و نه يوز و نه در دف و طبل و بربط و مزمار. و قطع است در ساج و نيزه و آبنوس و صندل و در نگينهاى نفيسه مثل ياقوت و زبرجد، و قطع نيست برخاين و خاينه و نه بر نبّاش و نه بر سارق از بيت المال، و نه در مالى كه سارق را در او شركتى باشد. و كسى كه دزدى از مادر و پدر كند يا از فرزند خود يا از خويشى محرم، قطع نيست در او. و زن و شوهر چون از يك‌ديگر دزدى كنند و بنده از خداوند دزدى كند يا از زن خداوند، قطع نيست. و همچنين اگر مولى از مكاتب خود دزدى كند قطع نيست.

و اما حرز آن بر دو نوع است، حرز از براى معنئى كه در اوست همچو خانه‌ها و دكان و صندوق. و حرز بكسى كه نگاه دارنده او است، همچو كسى كه در راه نشيند يا در مسجد، و متاع او نزد او باشد، پس آن متاع بدو محرز است.

و در جائى كه محرز بمكان است اعتبار نكرده‌اند احراز بحافظ، و اين صحيح است.

و در جائى كه حرز بحافظ باشد، خواه بيدار باشد و خواه در خواب، قطع لازم مى‌آيد. و اين صحيح است. و هركه بدزدد چيزى را از حرز يا غير حرز و صاحب آن مال نزد او باشد و نگاه داشته باشد او را، دست او را ببرند، زيراكه حرز بحافظ است. و قطع نيست بركسى كه چيزى را از حمام بدزدد و نه از خانه‌اى كه مردمان را رخصت باشد كه در او درآيند، و دكانهاى تاجران و خانات همين حكم دارد، مگر آنكه بشب دزدند. و كسى كه از مسجد متاعى بدزدد، و صاحب آن نزد او باشد و او را نگاه داشته باشد قطع بر او لازم مى‌آيد. و كسى كه دزدى كند و از خانه بيرون نبرد قطع بر او لازم نمى‌آيد. پس اگر خانه‌اى باشد كه در او چند حجره باشد و از حجره بصحن خانه آورد، قطع لازم مى‌آيد. و گاهى كه دزد